Przejście pod wiaduktem jest dla nas takie oczywiste i naturalne.
Codziennie, czy to w kierunku Mac Donalda, czy to otwartej niedawno Osady i
jedynego w okolicy KFC, przemierzają tłumy mieszkańców miasta.
Najpewniej wiele osób pamięta dzikie przejście przez tory,
które dalej by działało, gdyby nie przebudowa torowiska i zamontowane ekrany
akustyczne, a także bocznicę kolejową, która ciągnęła się od przejścia nad
torami aż do wiaduktu Św. Jana, gdzie pociągi kończyły swój bieg, a maszyniści i
obsługa składów, jeśli były to godziny nocne, udawała się pobliskiej noclegowni
dla pracowników PKP.
I właśnie tam, tuż przy przejściu, blisko dawnego budynku Gestapo, 12 lipca 1987 roku życie pewnej rodziny zmieni się na zawsze. Pani Krystyna N. (nazwisko dostępne w aktach sprawy) przybyła do Żyrardowa, jako kierownik pociągu podmiejskiego. Do kolejnego kursu musiała czekać, aż do godzin porannych udała się, więc do tejże noclegowni, mieszczącej się w budynku na wprost żyrardowskiego dworca.
Obudziła się około godziny trzeciej, wyszykowała, a następnie ulicą P.O.W.
udała na bocznicę kolejową, gdzie czekał na nią skład pociągu do Warszawy,
pierwszy tego dnia. Minęła wieżę ciśnień, przeszła obok bazy PKS,
przychodni i tuż za wiaduktem nad ulicą 1 Maja skręciła, obok rotundy
przepompowni wody z tunelu, niezbyt gęstymi krzakami do czekającego tam składu
kolejowego.
Niestety, do niego nie dotarła. Po kilku krokach został uderzona w głowę
ciężkim przedmiotem. Upadła i cicho zaczęła jęczeć. Będący już w wagonie i
czekający na przybycie kierowniczki pracownik, usłyszał te odgłosy i już po
kilku chwilach, może minucie, może kilku, odnalazł żywą jeszcze koleżankę.
Wezwane na miejsce pogotowie ratunkowe przetransportowało poszkodowaną do
żyrardowskiego szpitala, gdzie niestety kobieta zmarła, osierocając 11-sto
letniego syna. Podczas napadu, skradziono jej biżuterię, zegarek elektroniczny
oraz torbę turystyczna koloru czarnego.
Żyrardowska milicja szybko rozpoczęła, zakrojone na szeroką skalę
poszukiwania zabójcy. Rozpytywano żyrardowskie meliny, bary, nawet w lokalnej
gazecie pojawiły się artykuły i apele. Powstały specjalnie dedykowane grupy
operacyjne SUSW Skierniewicach oraz WUSW w Warszawie, które wspierały
lokalny RUSW (Rejonowy Urząd Spraw Wewnętrznych).
Lokalna gazeta, Życie Żyrardowa, przez kolejne tygodnie rozpisywała się,
umieszczając artykuły oraz kolejne wezwania RUSW do pomocy i współpracy.
Przełom nastąpił po kilku tygodniach, a wyszedł od mieszkanki Żyrardowa,
która pracowała wówczas w pobliskim Grodzisku Mazowieckim i codziennie wczesnym
rankiem dojeżdżała pociągiem podmiejskim. Podczas drogi do pracy zauważyła, tuż
obok torów kolejowych w Grodzisku Mazowieckim, podejrzanie zachowującego się
młodego mężczyznę. Czytając wcześniej w gazecie o niedawnym napadzie i śmierci
tuż obok torów kolejowych, zgłosiła ten fakt na komisariat. Funkcjonariusze, w
porozumieniu z tą młodą kobietą postanowili kolejnego dnia zastawić pułapkę we
wskazanym miejscu, na ścieżce biegnącej wzdłuż torów pomiędzy dworcem, a płotem
dawnej fabryki tarcz ściernych. Odważna kobieta podjęła się posłużyć, jako
wabik, będąc obserwowaną od momentu wejścia do pociągu podmiejskiego w
Żyrardowie przez kilku milicjantów w cywilu. Nie mylili się. Po wyjściu z
pociągu skierowała się swoją utartą ścieżką wzdłuż torów. Przechodząc obok
przepustu pod torami zorientowała się, że szybkim krokiem zbliża się do niej
człowiek. W tym momencie, z kilku miejsc, wyskoczyli ukrywający się milicjanci.
Zaskoczony niedoszły agresor próbował uciekać przez tory, ale został szybko
ujęty. Podczas przesłuchania i pod presją służb wyznał, iż napadł na kobietę w
Żyrardowie, ale również w Grodzisku, gdzie w czerwcu tego roku również
zaatakował, ze skutkiem śmiertelnym, inną młodą dziewczynę. Stało to się
kilkanaście dni wcześniej, 26 czerwca 1987 roku, kiedy to życie straciła
19-letnia Helena P. właśnie w miejscu, gdzie został ujęty kilka
tygodni później. Oczywiście już wcześniej służby łączyły te dwa zabójstwa
widząc w nich wiele podobieństw.
Podczas przesłuchania milicja ustaliła, iż mieszkał on od niedawna w
Żyrardowie przy ulicy Marchlewskiego (dzisiejsza B. Limanowskiego) z żoną,
dzieckiem i teściową. Dzień wcześniej, jak to często bywało, pokłócił się z
teściową, wyszedł z domu i, aby w swoim mniemaniu ukoić nerwy, spotkał się ze
znajomym celu spożywania alkoholu. Nad
ranem, w ten feralny dzień, będąc jeszcze nietrzeźwym zaczął szukać przygód i
tak oto trafił na kierowniczkę pociągu. Dalej już wiecie. Napadł
ją pośród nieistniejących dziś krzaków, uderzył
kilkukrotnie w głowę, a następnie zgwałcił, tak przynajmniej zostało
to opisane w magazynie 997 z września 1987 roku. Po wszystkim zabrał wskazane
wcześniej rzeczy. Ujętym okazał się 38-letni mężczyzna, o inicjałach A.D.,
który został skazany na 25 lat pozbawienia wolności. Po odbyciu kary wrócił do
Żyrardowa, gdzie mieszkał razem z matką, najpewniej wielokrotnie przemierzał
okolice, gdzie dokonał tego bestialskiego mordu.
