piątek, 20 listopada 2026

Epizod 180 - Kryminalny Żyrardów - Zabójstwo kierowniczki pociągu

Przejście pod wiaduktem jest dla nas takie oczywiste i naturalne. Codziennie, czy to w kierunku Mac Donalda, czy to otwartej niedawno Osady i jedynego w okolicy KFC, przemierzają tłumy mieszkańców miasta.

   Najpewniej wiele osób pamięta dzikie przejście przez tory, które dalej by działało, gdyby nie przebudowa torowiska i zamontowane ekrany akustyczne, a także bocznicę kolejową, która ciągnęła się od przejścia nad torami aż do wiaduktu Św. Jana, gdzie pociągi kończyły swój bieg, a maszyniści i obsługa składów, jeśli były to godziny nocne, udawała się pobliskiej noclegowni dla pracowników PKP.


I właśnie tam, tuż przy przejściu, blisko dawnego budynku Gestapo, 12 lipca 1987 roku życie pewnej rodziny zmieni się na zawsze. Pani Krystyna N. (nazwisko dostępne w aktach sprawy)  przybyła do Żyrardowa, jako kierownik pociągu podmiejskiego. Do kolejnego kursu musiała czekać, aż do godzin porannych udała się, więc do tejże noclegowni, mieszczącej się w budynku na wprost  żyrardowskiego dworca.

Obudziła się około godziny trzeciej, wyszykowała, a następnie ulicą P.O.W. udała na bocznicę kolejową, gdzie czekał na nią skład pociągu do Warszawy, pierwszy tego dnia. Minęła wieżę ciśnień, przeszła obok bazy PKS, przychodni i tuż za wiaduktem nad ulicą 1 Maja skręciła, obok rotundy przepompowni wody z tunelu, niezbyt gęstymi krzakami do czekającego tam składu kolejowego.

Niestety, do niego nie dotarła. Po kilku krokach został uderzona w głowę ciężkim przedmiotem. Upadła i cicho zaczęła jęczeć. Będący już w wagonie i czekający na przybycie kierowniczki pracownik, usłyszał te odgłosy i już po kilku chwilach, może minucie, może kilku, odnalazł żywą jeszcze koleżankę. Wezwane na miejsce pogotowie ratunkowe przetransportowało poszkodowaną do żyrardowskiego szpitala, gdzie niestety kobieta zmarła, osierocając 11-sto letniego syna. Podczas napadu, skradziono jej biżuterię, zegarek elektroniczny oraz torbę turystyczna koloru czarnego.

Żyrardowska milicja szybko rozpoczęła, zakrojone na szeroką skalę poszukiwania zabójcy. Rozpytywano żyrardowskie meliny, bary, nawet w lokalnej gazecie pojawiły się artykuły i apele. Powstały specjalnie dedykowane grupy operacyjne SUSW  Skierniewicach oraz WUSW w Warszawie, które wspierały lokalny RUSW (Rejonowy Urząd Spraw Wewnętrznych).      

Lokalna gazeta, Życie Żyrardowa, przez kolejne tygodnie rozpisywała się, umieszczając artykuły oraz kolejne wezwania RUSW do pomocy i współpracy.

Przełom nastąpił po kilku tygodniach, a wyszedł od mieszkanki Żyrardowa, która pracowała wówczas w pobliskim Grodzisku Mazowieckim i codziennie wczesnym rankiem dojeżdżała pociągiem podmiejskim. Podczas drogi do pracy zauważyła, tuż obok torów kolejowych w Grodzisku Mazowieckim, podejrzanie zachowującego się młodego mężczyznę. Czytając wcześniej w gazecie o niedawnym napadzie i śmierci tuż obok torów kolejowych, zgłosiła ten fakt na komisariat. Funkcjonariusze, w porozumieniu z tą młodą kobietą postanowili kolejnego dnia zastawić pułapkę we wskazanym miejscu, na ścieżce biegnącej wzdłuż torów pomiędzy dworcem, a płotem dawnej fabryki tarcz ściernych. Odważna kobieta podjęła się posłużyć, jako wabik, będąc obserwowaną od momentu wejścia do pociągu podmiejskiego w Żyrardowie przez kilku milicjantów w cywilu. Nie mylili się. Po wyjściu z pociągu skierowała się swoją utartą ścieżką wzdłuż torów. Przechodząc obok przepustu pod torami zorientowała się, że szybkim krokiem zbliża się do niej człowiek. W tym momencie, z kilku miejsc, wyskoczyli ukrywający się milicjanci. Zaskoczony niedoszły agresor próbował uciekać przez tory, ale został szybko ujęty. Podczas przesłuchania i pod presją służb wyznał, iż napadł na kobietę w Żyrardowie, ale również w Grodzisku, gdzie w czerwcu tego roku również zaatakował, ze skutkiem śmiertelnym, inną młodą dziewczynę. Stało to się kilkanaście dni wcześniej, 26 czerwca 1987 roku, kiedy to życie straciła 19-letnia Helena P. właśnie w miejscu, gdzie został ujęty kilka tygodni później. Oczywiście już wcześniej służby łączyły te dwa zabójstwa widząc w nich wiele podobieństw.

Podczas przesłuchania milicja ustaliła, iż mieszkał on od niedawna w Żyrardowie przy ulicy Marchlewskiego (dzisiejsza B. Limanowskiego) z żoną, dzieckiem i teściową. Dzień wcześniej, jak to często bywało, pokłócił się z teściową, wyszedł z domu i, aby w swoim mniemaniu ukoić nerwy, spotkał się ze znajomym  celu spożywania alkoholu. Nad ranem, w ten feralny dzień, będąc jeszcze nietrzeźwym zaczął szukać przygód i tak oto trafił na kierowniczkę pociągu. Dalej już wiecie. Napadł ją pośród nieistniejących dziś krzaków, uderzył kilkukrotnie w głowę, a następnie zgwałcił, tak przynajmniej zostało to opisane w magazynie 997 z września 1987 roku. Po wszystkim zabrał wskazane wcześniej rzeczy. Ujętym okazał się 38-letni mężczyzna, o inicjałach A.D., który został skazany na 25 lat pozbawienia wolności. Po odbyciu kary wrócił do Żyrardowa, gdzie mieszkał razem z matką, najpewniej wielokrotnie przemierzał okolice, gdzie dokonał tego bestialskiego mordu.